اخلاص در دعا و مناجات است . اين دو نكته اساسى وارد در كتاب شريف ، مقوّم حقيقت دعا و اجابت مىباشند ، مضافا بر اين دو جزء جوهرى ، آدابى براى مناجات و دعا است كه در سنّت خصوصا آثار آل البيت عليهم السّلام آمده است ، و ادب عبارت از هيئت نكويى است كه فاعل ، به فعل يا قول خود مىدهد و گفتار يا كردارش را با آن هيئت مرغوب ادا مىكند مثلا وقتى كه كسى در مقابل ديگرى بر دو زانوى خود نشست مىگويند : فلانى با ادب نشست ، يا در مقام دستور جلوس دادن به جاى بنشين ، گفت : بفرماييد ، مىگويند : فلانى با ادب سخن گفت و نظير اين‌ها ، و مراد از اين گونه تعبير ، همان اداى فعل يا قول در شكل مرغوب و هيئت نكو است كه بر حسب عرف اقوام و ملل و درجات معرفتشان ، آداب نيز متفاوت الدرجات است . ابتداى دعا به صلوات از جملهء آداب مناجات و دعا ابتدا نمودن به صلوات و درود بر پيمبر است كه در روايات بسيارى بر آن تأكيد گرديده است و در كثيرى از ادعيه و مناجاتها ابتدا به آن شده بلكه به گونهء ترجيع بند در بعضى از ادعيه آمده است مانند دعاى مكارم الاخلاق و دعاى به والدين در صحيفهء سجاديه . چنان كه در همين مناجات شعبانيه از آغاز تا پايان آن - اين ادب - مراعات شده است ، و بنابراين ، تعدادى از روايات مربوطه به اين مناسبت نقل مىشود ، تا راز آن معلوم گردد :